تراکتور - پرسپولیس؛ جنگ صدر و خون در ورزشگاه خالی،

 شش بازی روز دوم هفته سوم، دوشنبه دوم شهریور با بازی بزرگ در تبریز آغاز می شود. مسابقه همیشه مهم برای فوتبال و برای مدعیان. یکی از ۶ امتیازی‌های هر فصل که از بعد خصوصی شدن تراکتور، از جدال دو  باشگاه همرنگ و دوستان نزدیک تبدیل به کینه دشمنان قسم خورده و ادعای "سرخ برتر" و تعداد طرفداران از یک شوخی کار را به جایی رساند که این مسابقه فراتر از فوتبال و ورزشگاه رفت و خون‌هایی ریخته شد که حالا متولیان فوتبال ترجیح می‌دهند این بازی بدون تماشاگر باشد.

 صد البته در موارد قبلی هم، تماشاگران کمترین سهم را در بلواهای این مسابقه داشتند. نوجوانان و جوانانی احساساتی که تحت تاثیر رفتارهای بازیکنان و مربیان در زمین، و حرف‌ها و مصاحبه‌های مدیران بیرون زمین، تحریک شده و باز هم حجم خسارت‌های آنها به یکدیگر و ورزشگاه، قابل مقایسه با اتفاقات درون زمین  و آنچه بر سر فرهنگ فوتبال و هواداری آورد، نبوده و نیست. تا جایی که امروز با وجود حضور هر دو تیم به شکل همیشه در کورس قهرمانی، سه امتیاز این بازی  اولویت دو تیم نیست.

 از بازیکنان درون زمین و نیمکت نشین‌ها گرفته تا مربیان و مدیران و حتی رسانه‌هایی که مهر طرفداری از یکی از دو تیم را بر پیشانی دارند، همه و همه حاضرند این رقیب را در جدال رودررو ببرند، قبل و بعدش هر چقدر ببازند اهمیتی ندارد. حالا هم مثل همیشه،  با اینکه دو بازی از لیگ ۲۶ گذشته و هر دو تیم ۶ امتیازی و به دلیل تفاضل گل در رتبه‌های اول و سوم هستند، فقط می خواهند این بازی را برده و بالاتر از حریف بایستند.

 تراکتور هر دو بازیش را دو بر صفر از پیکان و سپاهان برده و پرسپولیس، بعد برد با همین نتیجه برابر شمس آذر در قزوین، بازی قبل ۴-۱ استقلال خوزستان را برد و خلاف تراکتور و استقلال به عنوان دو همسایه در صدر، دروازه‌اش باز شد. حالا در این مسابقه، دو گلر ملی‌پوش از همین بابت با یکدیگر رقابت دارند. لشکر پرسپولیسی‌های سابق در لباس تراکتور، این فصل و با خانه تکانی پرسپولیس، هماوردی با کارنامه مشابه در تیم رقیب، پیش رو نمی‌بینند و تازه کلکسیون آنها نیز تکمیل شده است.

 تراکتور علاوه بر بازیکنان سابق پرسپولیس -که برابر تیم سابق انگیزه مضاعف دارند- استقلالی هم کم ندارد که بنا به عادت، این بازی برایشان جدی‌تر است. این فصل با جذب محمد دانشگر، علاوه بر افزایش تعداد آبی‌های سابق خود، جمع دشمنان شخصی پرسپولیس را هم تکمیل کرد. دانشگر که در سپاهان هم همواره در این بازی -بدون توجه به برد و باخت- داستان داشت.

 به لحاظ فنی تقابل زوج او و شجاع در قلب دفاع تراکتور، با زوج جام جهانی رفته علیپور و سرگیف دیدنی خواهد بود. نادری و اسماعیلی فر در دو دفاع کناری میزبان، کار سختی مقابل محبی و عمری -که گل اول این فصل را هم زده‌اند- خواهند داشت. همانطور که آن طرف، زوج مرگبار حسین‌زاده و مغانلو که آنها هم از جام جهانی برگشته‌اند، روز بسیار سختی را برای کنعانی‌زادگان و زارع رقم می‌زنند.

 مجید عیدی و جلالی -یا جانشینش- هم در کناره‌های دفاع پرسپولیس کار سختی مقابل وینگرهای تکنیکی-سرعتی تراکتور دارند، چه مهدی ترابی و مهدی هاشم نژاد -دو ملی پوش مصدوم تی‌تی‌ها- بازی بکنند و چه نکنند. جنگ خامربکف و پورعلی برای تصاحب دایره میانی زمین هم دیدنی است، همانطور که جدال  ژنرال‌های طراح دو تیم مستقیم در نتیجه تاثیر دارد،  اینکه چقدر می‌توانند فرصت گل زنی برای حمله وران نامدار خود مهیا کنند.

 تا دو هفته قبل قرار بود این بازی دوئل اندیشه‌های ربیعی و تارتار -با دو سبک متفاوت فوتبالی- باشد اما حالا به همه انگیزه‌های شخصی درون و بیرون زمین، گذشته جواد نکونام هم اضافه شده است. او که در استقلال تا سه هفته به مانده به پایان فصل، جام را در دست داشت و هنوز هم شاکی از پرسپولیس بابت گل قهرمانی آن فصل مقابل مس توسط گولسیانی است. 

 جواد خود به تنهایی انگیزه بزرگی برای انتقام دارد، او که استقلال را بخاطر همان خاطره لیگ ۲۳، در شروع فصل ۲۴ از دست داد و تا همین چند روز پیش، خانه نشین بود و حالا با تراکتور،  دوباره به پرسپولیس رسیده است. به خصوص که حجت کریمی -مدیرعامل وقت استقلال که او را به این تیم برد- را هم پشت سر خود می‌بیند.

 هر دو مربی برای اولین بار روی نیمکت دو تیم، فصل را آغاز کرده‌اند. نکونام و تارتار هر دو از مکتب پاس برخاسته و در زمان بازی‌، هافبک دفاعی بودند و تجربه دربی بزرگ پایتخت را دارند. هر چقدر تجربه مربیگری تارتار و تعداد تیم‌های او بیشتر است، جواد نکونام به عنوان بازیکن، سابقه و اعتبار ملی و بین المللی بیشتری دارد. خلاصه از هر طرف نگاه کنی، نمی‌توان برنده را حدس زد و البته که هیچ چیز آسانی -حتی برای یک ثانیه- در این بازی وجود ندارد.