منچستریونایتد نباید درباره مانو کونه دچار اشتباه شود

منچستریونایتد پس از تقویت خط هافبک خود با جذب آندری سانتوس و یوری تیلمانس، همچنان یک قطعه مهم از پازل میانه میدان را در اختیار ندارد؛ یک هافبک دفاعی تخصصی که بتواند به‌طور ثابت مقابل خط دفاعی بازی کند. با این حال، اگر مدیران باشگاه تصور کنند مانو کونه همان بازیکنی است که این خلأ را پر خواهد کرد، ممکن است مرتکب اشتباه شوند.

هنوز یک هافبک شماره ۶ واقعی کم است

پس از جدایی کاسمیرو و مصدومیت جدی مانوئل اوگارته، یونایتد از نظر تعداد بازیکنان خط میانی شرایط بهتری پیدا کرده است، اما مایکل کریک همچنان به هافبکی نیاز دارد که نقش کلاسیک شماره ۶ را ایفا کند؛ بازیکنی که مانند خود او در دوران بازی، علاوه بر حفظ تعادل تیم، جریان بازی را از عقب زمین هدایت کند.

هرچند کریک بیشتر یک بازی‌ساز عقب‌نشسته بود تا یک تخریب‌کننده، اما وظیفه اصلی او محافظت از خط دفاع و آغاز حملات از عمق زمین بود؛ نقشی که با ویژگی‌های مانو کونه تفاوت‌های قابل‌توجهی دارد.

نقطه قوت کونه؛ پیشروی با توپ، نه بازی در نقش هافبک تدافعی

کونه در جام جهانی ۲۰۲۶ با عملکرد درخشان خود بار دیگر توجه باشگاه‌های بزرگ اروپایی را جلب کرده است، اما نمایش‌های او تنها تأییدی بر کیفیتی است که طی سال‌های اخیر در بوندس‌لیگا و سری‌آ از خود نشان داده است.

این هافبک ۲۵ ساله پس از سه فصل حضور در بوروسیا مونشن‌گلادباخ و دو فصل بازی برای رم، به یکی از مهره‌های کلیدی این تیم تبدیل شده است.

بزرگ‌ترین نقطه قوت کونه، توانایی فوق‌العاده او در حمل توپ و عبور از خطوط پرس است. او با قدرت بدنی بالا و دریبل‌های مستقیم، تیمش را از دفاع به حمله منتقل می‌کند و بیشتر ویژگی‌های یک هافبک شماره ۸ را دارد تا یک هافبک دفاعی کلاسیک.

تغییر نقش زیر نظر گاسپرینی

در فصل دوم حضورش در رم و با ورود جان‌پیرو گاسپرینی، وظایف تاکتیکی کونه تغییر کرد.

او آزادی کمتری برای نفوذ به مناطق هجومی داشت و اغلب هنگام آغاز بازی‌سازی، بین مدافعان قرار می‌گرفت تا ساختار دفاعی تیم حفظ شود.

اگرچه عملکردش همچنان قابل قبول بود، اما محدود شدن آزادی عمل باعث شد تأثیرگذاری مستقیم او نسبت به فصل نخست کاهش پیدا کند.

اشتباهی که یونایتد نباید تکرار کند

در صورت جذب کونه، منچستریونایتد باید از تکرار اشتباهات گذشته خود پرهیز کند.

این باشگاه پیش‌تر بارها هافبک‌های باکیفیتی مانند فرد و اسکات مک‌تامینای را در نقش‌هایی به کار گرفت که با ویژگی‌های فنی آن‌ها همخوانی نداشت و نتیجه آن شکل‌گیری زوجی ناکارآمد در میانه میدان بود.

همچنین جذب کاسمیرو در ۳۰ سالگی و سپس سرمایه‌گذاری روی مانوئل اوگارته نیز نتوانست مشکل ساختاری خط هافبک را به‌طور کامل برطرف کند.

قرار دادن کونه در نقش یک هافبک دفاعی ثابت، بخش بزرگی از توانایی‌های هجومی او را از بین خواهد برد.

آمار نیز این موضوع را تأیید می‌کند

آمار فصل گذشته سری‌آ نشان می‌دهد کونه از نظر میانگین مسافت حمل‌های پیش‌رونده توپ در میان ۲۲ درصد برتر هافبک‌های لیگ قرار داشته است؛ آماری که حتی با وجود محدود شدن نقش هجومی او ثبت شده است.

در مقابل، یکی از ضعف‌های اصلی این بازیکن در فاز پایانی حملات دیده می‌شود.

او طی ۸۲ بازی برای رم تنها چهار گل به ثمر رسانده و همچنان در ضربات نهایی و تصمیم‌گیری مقابل دروازه نیاز به پیشرفت دارد.

گاسپرینی نیز پیش‌تر درباره او گفته بود:

«اگر کونه گل‌های بیشتری می‌زد، احتمالاً دیگر بازیکن رم نبود و در سطحی بالاتر بازی می‌کرد. این مهم‌ترین بخشی است که باید در آن پیشرفت کند.»

قیمت بالا، نیازمند برنامه‌ای دقیق

گفته می‌شود رم برای فروش این هافبک فرانسوی رقمی در حدود ۵۰ میلیون پوند یا بیشتر درخواست خواهد کرد؛ رقمی که پس از درخشش او در جام جهانی احتمالاً افزایش نیز یافته است.

در چنین شرایطی، هر باشگاهی که قصد جذب کونه را دارد باید دقیقاً بداند چه نوع بازیکنی را به خدمت می‌گیرد.

نقش ایده‌آل در سیستم منچستریونایتد

در سیستم ۱-۳-۲-۴، کونه می‌تواند در کنار یکی از هافبک‌های باتجربه مانند یوری تیلمانس یا آندری سانتوس بازی کند؛ به شرط آنکه مسئولیت‌های دفاعی و هجومی میان آن‌ها تقسیم شود.

الگویی مشابه همان چیزی که در تیم ملی فرانسه با حضور اورلین شوامنی یا آدرین رابیو دیده می‌شود؛ جایی که یکی از هافبک‌ها عقب می‌ماند و دیگری با آزادی بیشتری به حمله اضافه می‌شود.

اگر منچستریونایتد بتواند چنین تعادلی ایجاد کند، کونه می‌تواند یکی از مهره‌های کلیدی پروژه جدید این تیم باشد. اما اگر از او انتظار داشته باشد به‌تنهایی نقش یک شماره ۶ کلاسیک را ایفا کند، احتمالاً نه تنها بهترین نسخه این هافبک فرانسوی را نخواهد دید، بلکه بار دیگر همان اشتباهات تاکتیکی سال‌های گذشته را تکرار خواهد کرد.