آیا ایران بدشانس‌ترین تیم تاریخ جام جهانی بود؟

آیا ایران بدشانس‌ترین تیم تاریخ جام جهانی بود؟
ورزشکاران معمولاً تلاش می‌کنند احساسات واقعی خود را، به‌ویژه در برابر رسانه‌ها، پنهان کنند. حفظ ظاهر و نشان دادن چهره‌ای آرام، بخشی از فرهنگ حرفه‌ای ورزش است. اما رامین رضاییان، مدافع تیم ملی فوتبال ایران، پس از دیدار مقابل مصر، هیچ تلاشی برای پنهان کردن اندوه خود نکرد.
دقایقی پس از تساوی نفس‌گیر ۱-۱ ایران برابر مصر در ورزشگاه سیاتل، رضاییان در حالی که به سختی اشک‌هایش را کنترل می‌کرد، مقابل خبرنگاران ایستاد و گفت هنوز نمی‌تواند باور کند که گل دقیقه ۹۰+۳ شجاع خلیل‌زاده، که می‌توانست پیروزی تاریخی ایران را رقم بزند، پس از بازبینی بسیار دقیق و بحث‌برانگیز فناوری آفساید مردود اعلام شد.
پیروزی در آن مسابقه می‌توانست برای نخستین بار در تاریخ، ایران را به مرحله حذفی جام جهانی برساند. تلخی ماجرا زمانی بیشتر شد که درست پیش از سوت پایان، ضربه سر دیگر خلیل‌زاده به تیر دروازه برخورد کرد و بهترین فرصت ایران برای صعود از دست رفت.
رضاییان با چهره‌ای سرشار از اندوه گفت:«دیگر هیچ نشانی از شانس در تیم ما نمی‌بینم.»
اما آنچه در ۲۴ ساعت بعد رخ داد، نشان داد که بدبیاری ایران هنوز به پایان نرسیده است.
با وجود تساوی مقابل مصر، ایران همچنان شانس صعود داشت؛ تنها کافی بود یکی از سه نتیجه زیر رقم بخورد: غنا کرواسی را شکست دهد، ازبکستان مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو شکست نخورد، یا دیدار اتریش و الجزایر برنده داشته باشد.
تنها یکی از این سه سناریو کافی بود.
اما ابتدا کرواسی با نتیجه ۲ بر ۱ غنا را شکست داد. سپس جمهوری دموکراتیک کنگو با پیروزی ۳ بر ۱ مقابل ازبکستان، دومین امید ایران را نیز از بین برد.
همه چیز به مسابقه اتریش و الجزایر در کانزاس‌سیتی گره خورد؛ مسابقه‌ای که ایران فقط به یک برنده نیاز داشت.
پایان این دیدار، یکی از عجیب‌ترین لحظات تاریخ جام جهانی را رقم زد.
در حالی که بازی در وقت‌های تلف‌شده با نتیجه ۲-۲ دنبال می‌شد، بازیکنان الجزایر با پاس‌های متعدد، زمان را تلف می‌کردند؛ چرا که تساوی، هر دو تیم را راهی مرحله بعد می‌کرد و حتی برای الجزایر از نظر مسیر جدول نیز نتیجه مطلوب‌تری بود.
به نظر می‌رسید همه چیز تمام شده است.
اما ناگهان الجزایر حمله کرد. ریاض محرز با پاس زیبای حسام عوار گل سوم را به ثمر رساند و نتیجه را ۳-۲ کرد.
در آن لحظه، ایران دوباره امیدوار شد؛ تیم ملی در آستانه صعود قرار گرفت.
اما این امید تنها چند ثانیه دوام داشت.
اتریش در آخرین حمله بازی، روی یک ارسال بلند، ابتدا با ضربه سر مایکل گرگوریتش توپ را به ساسا کالایدزیچ رساند و او نیز با ضربه سری دیگر توپ را وارد دروازه کرد تا بازی دوباره مساوی شود.
سوت پایان به صدا درآمد.
اتریش صعود کرد، الجزایر نیز راهی مرحله بعد شد و رؤیای ایران برای همیشه به پایان رسید.
به گزارش ESPN، این نخستین بار در تاریخ جام جهانی بود که در وقت‌های تلف‌شده یک مسابقه، هم گل برتری و هم گل تساوی به ثمر می‌رسید؛ اتفاقی تاریخی که بیشترین قربانی آن، تیم ملی ایران بود.
اما سختی‌های ایران تنها به اتفاقات داخل زمین محدود نمی‌شد.
جام جهانی برای ایران از همان ابتدا با حواشی سیاسی گسترده همراه بود. هم‌زمان با ادامه درگیری‌های نظامی میان ایران و ایالات متحده، حضور تیم ملی در خاک آمریکا با محدودیت‌های بی‌سابقه‌ای روبه‌رو شد.
ایران پیش از آغاز جنگ، قصد داشت اردوی آماده‌سازی خود را در شهر توسان ایالت آریزونا برپا کند، اما در نهایت مجبور شد در تیخوانای مکزیک مستقر شود و تنها برای مدت کوتاهی و به‌منظور انجام مسابقات وارد خاک آمریکا شود.
برخی اعضای کاروان ایران نیز موفق به دریافت ویزای آمریکا نشدند.در طول رقابت‌ها، بازیکنان و کادر فنی بارها نسبت به این شرایط اعتراض کردند و آن را عاملی مؤثر بر روند آماده‌سازی، تمرین و ریکاوری تیم دانستند.
مهدی طارمی پس از بازی مقابل مصر گفت:«این جام جهانی، برای ما یک فاجعه بود.»
امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی، نیز نحوه برخورد دولت آمریکا با تیم ایران را «واقعاً تأسف‌بار» توصیف کرد.
در مقابل، مقام‌های آمریکایی اعلام کردند که با وجود شرایط جنگی، امکانات لازم را برای حضور تیم ملی ایران فراهم کرده‌اند.
سیاست و ورزش همواره به شکلی اجتناب‌ناپذیر در هم تنیده‌اند. اما اگر برای لحظه‌ای همه اختلافات سیاسی را کنار بگذاریم، دشوار است که نتوان با بازیکنان تیم ملی ایران همدردی کرد؛ فوتبالیست‌هایی که تنها چند ثانیه با تحقق رؤیایی تاریخی فاصله داشتند؛ رؤیایی که می‌توانست شادی و امید را به میلیون‌ها ایرانی هدیه کند.
پس از قطعی شدن حذف ایران، واحد رسانه‌ای تیم ملی با انتشار پیامی از مردم شهر تیخوانا بابت میزبانی‌شان قدردانی کرد.