هالند با گل دیرهنگام خود نروژ را به مرحله یک‌هشتم نهایی رساند

هالند با گل دیرهنگام خود نروژ را به مرحله یک‌هشتم نهایی رساند

تصمیمی که موجی از انتقادها را به همراه داشت، به‌ویژه از سوی هوادارانی که صدها دلار هزینه کرده بودند تا تقابل ارلینگ هالند و کیلیان امباپه را از نزدیک تماشا کنند. سولباکن پیش از این دیدار تأکید کرده بود که درستی یا نادرستی تصمیمش تنها با نتیجه این مسابقه مشخص خواهد شد.

اکنون نروژ با صعود به مرحله یک‌هشتم نهایی، جشنی باشکوه را همراه با هواداران خود برگزار کرد؛ بازیکنان با هدایت مارتین اودگارد، حرکت نمادین «قایقرانی وایکینگی» را اجرا کردند و به این ترتیب، سیاست سرمربی نروژ کاملاً موفق و قابل دفاع ارزیابی شد.

البته این پیروزی به آسانی به دست نیامد. نروژ با گل نیمه نخست آنتونیو نوسا از حریف پیش افتاد و تا مدت‌ها کنترل مسابقه را در اختیار داشت، در حالی که مالکیت توپ ساحل عاج ثمربخش نبود. اما در ادامه، آماد دیالو یکی از تأثیرگذارترین حضورهای تعویضی مسابقات را رقم زد؛ او ابتدا با واکنشی فوق‌العاده مانع گل شدن ضربه توربیورن هگم شد و سپس با یک گل زیبا بازی را به تساوی کشاند.

با این حال، تنها چهار دقیقه به پایان زمان قانونی باقی مانده بود که ارلینگ هالند با استفاده از یک موقعیت شلوغ در محوطه جریمه، گل پیروزی‌بخش نروژ را به ثمر رساند؛ شصتمین گل ملی او در تنها پنجاه‌وسومین بازی ملی‌اش.

سولباکن پس از مسابقه درباره ستاره تیمش گفت:

«او بهترین گلزن جهان است. حضورش آرامش و اطمینان را به تیم منتقل می‌کند. توانایی‌اش در حفظ توپ بسیار دست‌کم گرفته شده است. اینکه برای کشوری کوچک مانند نروژ پنج گل در جام جهانی به ثمر برساند، فکر نمی‌کنم حتی خودش هم تصور چنین دستاوردی را داشت. من او را با هیچ مهاجمی در دنیا عوض نمی‌کنم.»

اگرچه به نظر می‌رسید هالند ضربه نهایی را کاملاً تمیز نزده و توپ بیشتر به بدن او برخورد کرده باشد تا اینکه با ضربه‌ای دقیق وارد دروازه شود، اما هیچ‌یک از هواداران نروژ که پشت آن دروازه حضور داشتند، اهمیتی به نحوه گلزنی ندادند. نروژ با این پیروزی راهی مرحله یک‌هشتم نهایی شد و اکنون باید در ورزشگاه نیویورک–نیوجرسی برابر برزیل قرار گیرد؛ دیداری جذاب که در آن برزیل مقابل تنها تیم ملی قرار می‌گیرد که تاکنون هرگز موفق به شکستش نشده است و همچنین تقابل مستقیم گابریل ماگالائس و ارلینگ هالند را نیز در بر خواهد داشت.

برای هر دو تیم، حضور در این مرحله تجربه‌ای کم‌سابقه بود. ساحل عاج هرگز پیش از این از مرحله گروهی جام جهانی صعود نکرده بود و نروژ نیز تنها دو بار سابقه حضور در مراحل حذفی را داشت؛ نخست در جام جهانی ۱۹۳۸، زمانی که هنوز مرحله گروهی وجود نداشت، و سپس در سال ۱۹۹۸ که در هر دو مورد برابر ایتالیا حذف شد.

تصمیم سولباکن برای ایجاد تغییرات گسترده در ترکیب، تلاشی برای شکستن این طلسم تاریخی بود. در میان بازیکنان، تنها پاتریک برگ، هافبک باشگاه بودو/گلیمت، در هر دو دیدار اخیر نروژ از ابتدا به میدان رفت و همین بازیکن نیز پاس گل پیروزی‌بخش هالند را ارسال کرد.

سولباکن با اشاره به شور و هیجان مردم کشورش گفت:

«الان همه مردم نروژ، از کودکان دو ساله گرفته تا سالمندان صد ساله، مشغول پارو زدن هستند.»

این مسابقه، آزمونی متفاوت برای نسل فعلی فوتبال نروژ بود. تیمی که طی سال‌های اخیر بیشتر با فوتبال هجومی و گل‌های فراوان شناخته می‌شد، این بار ناچار بود عقب بنشیند، دفاع کند، فشار را تحمل کند و برای حفظ نتیجه بجنگد. نروژی‌ها از این آزمون دشوار سربلند بیرون آمدند، هرچند برابر تیمی تهاجمی‌تر از ساحل عاج شاید شرایط برایشان بسیار سخت‌تر می‌شد.

ساحل عاج، همانند دیدار قبلی مقابل آلمان که با وجود پیش افتادن در نهایت ۲ بر ۱ شکست خورد، بازی را امیدوارکننده آغاز کرد. این بار نیز با در اختیار داشتن مالکیت توپ، تلاش داشت جریان بازی را کنترل کند و خطر اصلی خود را از جناحین ایجاد می‌کرد. نیکولا په‌په، وینگر کنونی ویارئال، با نمایش مستقیم، سرعت بالا و خلاقیت، کیفیتی را به نمایش گذاشت که در دوران حضورش در آرسنال کمتر دیده شده بود.

با این حال، مشکل همیشگی ساحل عاج همچنان پابرجا بود؛ خلق موقعیت‌های فراوان بدون بهره‌برداری مؤثر از آنها. این معضل از زمان قهرمانی غیرمنتظره این تیم در جام ملت‌های آفریقا ۲۰۲۳ که در سال ۲۰۲۴ برگزار شد، بارها تکرار شده است.

در آن رقابت‌ها، ساحل عاج دو مسابقه مرحله گروهی، از جمله شکست سنگین ۴ بر صفر مقابل گینه استوایی، را واگذار کرد و حتی سرمربی خود را برکنار کرد تا امرسه فائه هدایت تیم را بر عهده بگیرد. با وجود این اتفاقات، این تیم به شکلی شگفت‌انگیز قهرمان آفریقا شد و به «بازگشت‌کنندگان» شهرت یافت.

اما پس از پایان آن دوران رؤیایی، دوباره ضعف همیشگی این تیم در دقت، تمام‌کنندگی و استفاده از فرصت‌ها آشکار شد. شکست ۳ بر ۲ برابر مصر در مرحله یک‌چهارم نهایی جام ملت‌های آفریقا در ماه ژانویه نمونه‌ای روشن از همین مشکل بود؛ مالکیت بالا، فرصت‌های متعدد، اما تهدید واقعی اندک مقابل دروازه حریف.