لیونل مسی حتی در ۳۹ سالگی؛ همچنان با سرعت انفجاری‌اش می‌تواند انگلیس را آزار دهد

در آستانه دیدار حساس نیمه‌نهایی جام جهانی، مدافعان تیم ملی انگلیس با یکی از دشوارترین آزمون‌های ممکن روبه‌رو خواهند شد؛ مهار لیونل مسی، بازیکنی که نه تنها بسیاری او را بهترین فوتبالیست تاریخ می‌دانند، بلکه سبک بازی منحصربه‌فردش نیز دفاع مقابل او را به چالشی بزرگ تبدیل کرده است.

کاپیتان ۳۹ ساله آرژانتین بخش زیادی از مسابقه را با قدم زدن و حرکت آرام در زمین سپری می‌کند و انرژی خود را برای لحظات سرنوشت‌ساز ذخیره نگه می‌دارد. همین ویژگی باعث می‌شود مدافعان به‌سختی بتوانند حرکات او را پیش‌بینی کنند. مسی در مناطقی از زمین قرار می‌گیرد که در نگاه اول خطرناک به نظر نمی‌رسند، اما به محض فراهم شدن کوچک‌ترین فرصت، ناگهان شتاب می‌گیرد و جریان بازی را تغییر می‌دهد.

همین هوش تاکتیکی باعث شده است هیچ بازیکنی در جام جهانی، پس از حمل توپ‌هایی با حداقل پنج متر، به اندازه مسی مجموع شوت‌ها و پاس‌های کلیدی ثبت نکرده باشد. ستاره آرژانتینی تاکنون ۲۲ بار با چنین حرکاتی موقعیت‌های خطرناک خلق کرده و بار دیگر نشان داده که به‌خوبی می‌داند چه زمانی باید سرعت بازی خود را افزایش دهد.

اگرچه مسی در دیدار مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل سوئیس نه موفق به گلزنی شد و نه پاس گل در جریان بازی ثبت کرد، اما آمار دوندگی او در همان مسابقه، تفاوت سبک بازی‌اش با دیگر مهاجمان طراز اول فوتبال جهان را به‌خوبی نشان می‌دهد.

بر اساس داده‌های منتشرشده از سوی فیفا، اطلاعات فیزیکی تمامی مسابقات جام جهانی در پنج دسته بر اساس سرعت حرکت بازیکنان ثبت می‌شود. مسی در دیدار برابر سوئیس، ۶ هزار و ۶۵۵ متر را با سرعت بین صفر تا ۷ کیلومتر بر ساعت طی کرد؛ آماری که از تمامی بازیکنان دو تیم بیشتر بود.

این مسافت معادل ۶۴.۸ درصد کل دوندگی او در مسابقه بود؛ رقمی که اختلاف محسوسی با آمار ستاره‌هایی مانند هری کین (۴۰.۵ درصد)، لامین یامال (۴۵.۴ درصد)، کیلیان امباپه (۵۲.۶ درصد) و ارلینگ هالند (۵۵.۷ درصد) دارد.

در مقابل، بخش عمده‌ای از دوندگی این بازیکنان در محدوده سرعت ۷ تا ۲۰ کیلومتر بر ساعت ثبت شده است. با این حال، در زمینه دوهای سرعتی که فیفا آن را سرعت بیش از ۲۰ کیلومتر بر ساعت تعریف می‌کند، تفاوت چشمگیری میان مسی و سایر مهاجمان دیده نمی‌شود.

اگرچه تعداد کلی استارت‌های سرعتی مسی کمتر از مهاجمان جوان‌تر است، اما اختلاف آن چندان زیاد نیست. او در دیدار یک‌چهارم نهایی، معادل ۸۵ استارت سرعتی در هر ۹۰ دقیقه ثبت کرد؛ آماری که از هالند با ۷۴ استارت بیشتر بود و فاصله چندانی نیز با امباپه که ۹۷ استارت ثبت کرده، نداشت.

نکته قابل توجه این است که مسی همچنان در رسیدن به حداکثر سرعت نیز عملکرد قابل قبولی دارد. داده‌های وب‌سایت Sofascore نشان می‌دهد بیشترین سرعت ثبت‌شده او در این دوره از جام جهانی ۳۰.۹ کیلومتر بر ساعت بوده است؛ سرعتی که از بهترین رکورد لائوتارو مارتینس (۳۰.۵ کیلومتر بر ساعت) و الکسیس مک‌آلیستر (۳۰.۲ کیلومتر بر ساعت) در تیم ملی آرژانتین نیز بیشتر است؛ دو بازیکنی که بیش از یک دهه از مسی جوان‌تر هستند. این رکورد همچنین فاصله اندکی با بیشترین سرعت ثبت‌شده هری کین (۳۱.۴ کیلومتر بر ساعت) و جود بلینگام (۳۱.۱ کیلومتر بر ساعت) دارد.

البته برای تیم ملی انگلیس نیز یک نکته امیدوارکننده وجود دارد. بالاترین سرعت ثبت‌شده در میان بازیکنان این تیم متعلق به نیکو اورایلی با ۳۵.۶ کیلومتر بر ساعت است؛ بازیکنی که احتمال دارد یکی از مأموران اصلی مهار کاپیتان آرژانتین باشد.

با این حال، مقابله با مسی تنها به سرعت بالا محدود نمی‌شود. چالش اصلی، زیر نظر گرفتن دائمی او، تشخیص زمان مناسب برای خروج از خط دفاع و پیش‌بینی لحظه‌ای است که نابغه آرژانتینی تصمیم می‌گیرد ناگهان شتاب بگیرد و نتیجه مسابقه را تغییر دهد.