«در دیدار انتقام دیوید بکام مقابل آرژانتین در جام جهانی ۲۰۰۲ حضور داشتم؛ اتفاقی که بعد از بازی رخ داد، باورنکردنی بود»

تقابل انگلیس و آرژانتین در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۰۲، یکی از به‌یادماندنی‌ترین مسابقات تاریخ این رقابت‌ها بود؛ دیداری که دیوید بکام با گلزنی از روی نقطه پنالتی، انتقام تلخ اخراجش در جام جهانی ۱۹۹۸ را گرفت و سه‌شیرها را به پیروزی رساند.

نویسنده این گزارش که از نزدیک شاهد آن مسابقه در ورزشگاه سرپوشیده ساپورو ژاپن بوده، از خاطرات آن روز و اتفاقات جالب پس از پایان بازی روایت کرده است.

ورزشگاهی که آن زمان نماد آینده فوتبال بود

یک روز پیش از دیدار انگلیس و آرژانتین، خبرنگاران همراه با سون گوران اریکسون، سرمربی وقت انگلیس، در ورزشگاه ساپورو حاضر شدند؛ ورزشگاهی که در آن زمان به دلیل سقف متحرک و طراحی مدرنش، یکی از پیشرفته‌ترین استادیوم‌های جهان به شمار می‌رفت.

اریکسون در آن زمان گفته بود:

«عجیب است، اما فوق‌العاده زیباست. فکر می‌کنم این آینده فوتبال باشد.»

اگرچه آن ورزشگاه در سال ۲۰۰۲ برای بسیاری از خبرنگاران و حتی بازیکنان انگلیس پدیده‌ای نو محسوب می‌شد، اما امروز و با وجود ورزشگاه‌های مدرنی مانند مرسدس‌بنز آتلانتا، دیگر آن شکوه اولیه را ندارد.

انتقام بکام در دیداری حساس

در هفتم ژوئن ۲۰۰۲ و در حضور کمتر از ۳۶ هزار تماشاگر، انگلیس با تک‌گل دیوید بکام از روی نقطه پنالتی، آرژانتین را شکست داد.

پیش از مسابقه، رسانه‌ها بار دیگر اخراج بکام در جام جهانی ۱۹۹۸ و همچنین تنش‌های تاریخی میان دو کشور، از جمله جنگ فالکلند، را به یکی از محورهای اصلی فضای مسابقه تبدیل کرده بودند.

پابلو کاوالرو، دروازه‌بان آرژانتین، پیش از بازی گفته بود:

«شاید نباید فوتبال و جنگ را با هم ترکیب کرد، اما انجام ندادن این کار واقعاً دشوار است. این مسابقه‌ای است که هر آرژانتینی دوست دارد در آن بازی کند، به‌ویژه اگر در جنگ ۱۹۸۲ دوستان یا اعضای خانواده‌اش را از دست داده باشد.»

خوان سباستین ورون، کاپیتان آرژانتین که آن زمان برای منچستریونایتد بازی می‌کرد، نیز اظهار داشت:

«این مسابقه فقط درباره بازیکنان داخل زمین نیست؛ از نظر تاریخی هم اهمیت زیادی دارد.»

در مقابل، مارسلو بیلسا، سرمربی وقت آرژانتین، تلاش کرد اهمیت این روایت‌ها را کاهش دهد، اما فضای مسابقه از قبل شکل گرفته بود.

پنالتی‌ای که سرنوشت بازی را تغییر داد

در آستانه مسابقه، نگرانی اصلی رسانه‌های انگلیسی نه انتقام بکام، بلکه آمادگی جسمانی او بود. ستاره سه‌شیرها پس از شکستگی استخوان کف پا با تردید فراوان به جام جهانی رسیده بود، اما در نهایت توانست ۹۰ دقیقه کامل برابر آرژانتین بازی کند.

تک‌گل مسابقه روی پنالتی‌ای به دست آمد که مایکل اوون با خطای مائوریسیو پوچتینو گرفت و بکام آن را هرچند با ضربه‌ای نه‌چندان مطمئن، تبدیل به گل کرد.

شادی گل بکام، زمانی که با هر دو دست پیراهن تیم ملی انگلیس را به سمت هواداران کشید، به یکی از ماندگارترین تصاویر آن مسابقه تبدیل شد.

قضاوت این دیدار بر عهده پیرلوئیجی کولینا، داور سرشناس ایتالیایی، بود که به‌جز اعلام صحیح ضربه پنالتی و نشان دادن سه کارت زرد، شب نسبتاً آرامی را سپری کرد.

برخلاف تصور بسیاری، مسابقه خشونت‌آمیز نبود و با وجود حساسیت تاریخی، بازیکنان دو تیم برخوردی نسبتاً کنترل‌شده داشتند.

پیروزی‌ای که ارزشش بعدها بیشتر مشخص شد

انگلیس پس از این پیروزی، با تساوی بدون گل برابر نیجریه به مرحله حذفی صعود کرد، در حالی که تساوی آرژانتین و سوئد باعث حذف شاگردان مارسلو بیلسا شد.

به همین دلیل، ارزش برد مقابل آرژانتین برای انگلیسی‌ها بعدها حتی بیش از پیش آشکار شد.

نویسنده همچنین از نیکی بات به‌عنوان یکی از بهترین بازیکنان آن مسابقه یاد می‌کند؛ هافبکی که بعدها حتی از سوی پله به‌عنوان یکی از برترین بازیکنان آن جام جهانی مورد تمجید قرار گرفت.

اتفاقی عجیب پس از پایان مسابقه

اما شاید جالب‌ترین خاطره آن شب، نه در زمین مسابقه، بلکه در هتل محل اقامت دو تیم رقم خورد.

تیم ملی آرژانتین و خبرنگاران انگلیسی هر دو در هتل شرایتون ساپورو اقامت داشتند. پس از صرف شام و هنگام ترک هتل، «جان کورتیس» خبرنگار فقید خبرگزاری پرس‌اسوسییشن، به اشتباه سوار اتوبوس تیم ملی آرژانتین شد.

هیچ‌کس ابتدا متوجه این اشتباه نشد تا اینکه درست پیش از حرکت اتوبوس، گابریل باتیستوتا و خوان سباستین ورون حضور این «مسافر ناخوانده» را تشخیص دادند و مشخص شد یک خبرنگار انگلیسی به اشتباه وارد اتوبوس تیم ملی آرژانتین شده است؛ اتفاقی طنزآمیز که به یکی از خاطرات فراموش‌نشدنی آن شب تاریخی تبدیل شد.