چگونه توخل، مسی را آزاد کرد؛ اشتباهی که انگلیس را از فینال دور کرد

توماس توخل شاید با تغییر سیستم به دفاع پنج‌نفره بازی را نبازد، اما شکست واقعی زمانی رقم خورد که کنترل مسابقه را به آرژانتین واگذار کرد.

انگلیس تصور می‌کرد با عقب کشیدن خطوط و محافظت از برتری یک بر صفر، به فینال جام جهانی نزدیک‌تر می‌شود؛ اما در عمل، دقیقاً همان چیزی را در اختیار لیونل مسی قرار داد که او بیش از هر چیز به آن نیاز دارد؛ فضا، زمان و آزادی برای تصمیم‌گیری.

در مقابل، هری کین به تدریج از جریان مسابقه حذف شد. در حالی که مسی هر لحظه تأثیرگذارتر می‌شد، کاپیتان انگلیس کمتر توپ می‌گرفت، کمتر در جریان بازی قرار داشت و عملاً از معادلات هجومی تیمش کنار رفت.

اشتباه اصلی؛ نه دفاع پنج‌نفره، بلکه عقب‌نشینی

بسیاری از تحلیل‌ها احتمالاً روی تصمیم توخل برای تغییر آرایش تیم و استفاده از دفاع پنج‌نفره متمرکز خواهند شد، اما این تصمیم تنها بخشی از مشکل بود.

اشتباه بزرگ‌تر این بود که انگلیس پس از گل آنتونی گوردون، دیگر آرژانتین را وادار به دفاع کردن نکرد.

تا حدود یک ساعت از بازی، آرژانتین ناچار بود دائماً نگران ضدحملات انگلیس باشد؛ سرعت گوردون، نفوذهای مورگان راجرز و هوش هری کین بین خطوط، مدافعان آرژانتین را تحت فشار قرار داده بود.

هر حمله انگلیس، حریف را مجبور می‌کرد مراقب فضای پشت خط دفاع خود باشد.

اما با خروج گوردون و عقب‌نشینی تیم، این تهدید از بین رفت.

وقتی مسی مالک زمین شد

پس از عقب کشیدن انگلیس، مدافعان کناری و هافبک‌های آرژانتین با آزادی بیشتری جلو کشیدند و مالکیت توپ را در اختیار گرفتند.

بازی به تدریج به حملاتی پیاپی تبدیل شد؛ ارسال‌های متعدد، توپ‌های برگشتی و موج‌های بی‌وقفه حمله که انگلیس را هر لحظه عقب‌تر می‌راند.

سه‌شیرها تصور می‌کردند در حال محافظت از نتیجه هستند، اما در واقع کنترل زمین مسابقه را از دست داده بودند.

در چنین شرایطی، مسی نیازی نداشت نمایش خارق‌العاده‌ای ارائه دهد؛ او فقط توپ بیشتری در اختیار داشت.

دیگر لازم نبود نگران ضدحملات انگلیس باشد و می‌توانست آزادانه در فضاهای خالی حرکت کند، ریتم بازی را کنترل کند و تمام حملات آرژانتین را از طریق خود هدایت کند.

هر لمس توپ، سرعت بازی را تغییر می‌داد و هر پاس، خط دفاع انگلیس را چند متر عقب‌تر می‌برد.

کین؛ کاپیتانی که از بازی حذف شد

در سوی دیگر میدان، هری کین نه به دلیل مهار شدن توسط مدافعان، بلکه به خاطر شرایط تاکتیکی تیمش از جریان مسابقه خارج شد.

با حذف بازیکنانی که پشت خط دفاع آرژانتین فرار می‌کردند و کاهش مالکیت توپ، کاپیتان انگلیس تنها به هدفی برای ارسال‌های بلند و توپ‌های بی‌هدف تبدیل شد.

بازیکنی که معمولاً محور حملات انگلیس است، در دقایق پایانی منزوی‌ترین بازیکن زمین بود؛ در حالی که آرژانتین یکی پس از دیگری حمله می‌کرد، کین تنها به دنبال توپ‌هایی می‌دوید که شانس چندانی برای تصاحب آنها نداشت.

در واقع، توخل تنها مسیر خروج توپ از دفاع را از بین نبرد؛ بلکه نقش و تأثیرگذاری هری کین را نیز از تیمش گرفت.

اسکالونی پیام را دریافت کرد

لیونل اسکالونی پس از مسابقه گفت:

«بوی خون را حس کردیم و برای تمام کردن کار حمله کردیم.»

این دقیقاً همان اتفاقی بود که در زمین رخ داد.

انگلیس برای مقابله با فشار حریف، مدافعان بیشتری وارد زمین کرد؛ اما آرژانتین به جای نگرانی، فشار خود را افزایش داد.

در نهایت تعداد مدافعان دیگر اهمیتی نداشت.

ارسال‌های مداوم به محوطه جریمه نشان می‌داد آرژانتین می‌دانست اگر مالکیت توپ را حفظ کند، دیر یا زود فرصت بعدی از راه خواهد رسید.

دفاع کردن از محوطه جریمه یک موضوع است؛ اما زندگی کردن در آن، موضوعی کاملاً متفاوت.

وقتی شوت دیدنی انزو فرناندس سرانجام از جردن پیکفورد عبور کرد، گل تساوی بیشتر از آنکه یک غافلگیری باشد، پاداش طبیعی برتری کامل آرژانتین در جریان مسابقه بود.

گل لائوتارو مارتینس در وقت‌های تلف‌شده نیز تنها پایان منطقی روندی بود که از لحظه عقب‌نشینی انگلیس آغاز شده بود.

تکرار همان اشتباهی که قرار بود پایان یابد

شاید بزرگ‌ترین تناقض این شکست برای توخل همین باشد.

گرت ساوت‌گیت سال‌ها به دلیل محافظه‌کاری و عقب‌نشینی پس از گل زدن مورد انتقاد قرار می‌گرفت. توخل با وعده ارائه فوتبالی جسورانه و تهاجمی هدایت انگلیس را بر عهده گرفت؛ تیمی که قرار بود جریان بازی را کنترل کند، نه اینکه صرفاً در برابر فشار حریف مقاومت کند.

اما در مهم‌ترین مسابقه دوران حضورش روی نیمکت انگلیس، او نیز همان تصمیمی را گرفت که بارها از آن انتقاد شده بود.

در آغاز مسابقه، هم مسی و هم کین وظیفه داشتند تیم‌هایشان را به فینال جام جهانی برسانند.

در پایان اما تنها یکی از آنها فرصت یافت تا سرنوشت بازی را رقم بزند.

دلیلش صرفاً درخشش مسی یا ناکامی کین نبود؛ بلکه این بود که یکی از مربیان، زمین بازی را برای ستاره‌اش بزرگ‌تر کرد و دیگری، زمین را برای کاپیتان خود کوچک‌تر و کوچک‌تر ساخت.

توخل تصور می‌کرد در حال حفظ نتیجه است، اما در واقع شکل مسابقه را تغییر داد؛ و از لحظه‌ای که کنترل میدان به آرژانتین رسید، تنها مسئله زمان بود که کنترل بازی نیز به لیونل مسی سپرده شود.