امروز چه روزی است؛ صبح که از خواب بیدار شدیم بمب انرژی بودیم. چه خبرهایی بود، چه خبرهای خوشی...

روزی که از شکایت ویلموتس و مبلغ سنگینی که توسط فیفا محکوم شده بودیم خلاص شدیم و با حداقل خسارت از این پرونده بیرون آمدیم.

روزی که کارلوس کی‌روش دوباره سرمربی تیم ملی شد.

روزی که مشکلات بازگشت استراماچونی حل و فصل شد.

روزی که برانکو ایوانکوویچ پذیرفت سرمربیگری تیم ملی عمان را رها کند و دوباره به پرسپولیس برگردد.

روزی که شکایت‌های مربیان و بازیکنان خارجی، جملگی به رضایت تبدیل شدند. روزی که تمام ورزشگاه‌های نصف و نیمه ساخته شدند، به جای چمن های مصنوعی، شاهد روییدن چمن های طبیعی بودیم و روزی که مدیران غیرفوتبالی، جای خود را به فوتبالی‌ها دادند.

روزی که شنیدیم محمد دادکان به فدراسیون فوتبال برگشت. روزی که تمرین تیم ملی را دوباره با حضور کی‌روش تماشا کردیم.

روزی که برنامه ۹۰ به کنداکتور پخش برگشت و عادل فردوسی‌پور مقابل دوربین ظاهر شد. روزی که کوتوله‌ها و سوداگران عرصه فوتبال، دستشان از همه چیز کوتاه شد. روزی که فوتبال غصه نداشت، خنده روی لب همه نقش بسته بود. روزی که باز هم بدون شکست به جام جهانی صعود کردیم. روزی که باز هم نمایندگان ایران به فینال لیگ قهرمانان آسیا رسیدند.

راستی امروز چه روزی بود؟ روز توهم و خیالات فانتزی؟

امروز هم یکی از روزهای خداست؛ روزی که از خواب بیدار شدیم و فهمیدیم آنچه دیدیم مشتی خزعبلات توهم گونه است. حالا روز خود را با این همه فکر و خیال خوب در این فوتبالی که در خواب ما گل و بلبل بود چگونه ادامه بدهیم؟

 

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: